Home / ΑΠΟΨΕΙΣ / Λιμάνι Κάσου, αλήθειες και ψέμματα
photo: ribandsea.com

Λιμάνι Κάσου, αλήθειες και ψέμματα

Όλοι γίναμε μάρτυρες του συμβάντος της προσάραξης του ΕΓ/ΟΓ Βιτσέντζος Κορνάρος στο λιμάνι της Κάσου στα τέλη του προηγούμενου μήνα, ευτυχώς χωρίς θύματα. Όλοι παρακολουθήσαμε την ταλαιπωρία των 300 επιβαινόντων του, ευρισκόμενοι επί 3 ολόκληρες μέρες εγκλωβισμένοι 300 μέτρα μακριά από τον προβλήτα ανήμποροι να αντιδράσουν στο όνομα της «ασφάλειας». Ένα συμβάν που μας αποκάλυψε για ακόμη μια φορά πως «αυτή είναι η Ελλάδα». Από τους πρωταγωνιστές, Βιτσέντζος Κορνάρος (ένα πλοίο θρύλος στην Κασοκαρπαθία, στις δόξες του, το οποίο στέκεται εδώ και μερικά χρόνια στο νότιο Αιγαίο μόνο και μόνο χάρη στις υπεράνθρωπες προσπάθειες του ηρωϊκού πληρώματός του) και Λιμάνι Κάσου (ένα λιμάνι όπως τα περισσότερα στην Ελλάδα, παρεξηγημένο – ως ένα βαθμό – με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του) μέχρι το περιβόητο κράτος (εδώ τι να πρωτοπεί κανείς, μόνο και μόνο το γεγονός πως στάλθηκε ρυμουλκό από τη μέση του Αιγαίου (Μύκονος) να διανύσει 180 μίλια νότια, με νοτιά καθ’όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, παρακάμπτοντας την πλησιέστερη επιλογή – Ηράκλειο 92 μίλια – πραγματικά μας ξεπερνάει). Τι ισχύει όμως και τι όχι; Είναι ασφαλές το λιμάνι της Κάσου τελικά ή όχι; Πάμε επιτέλους να δώσουμε μια οριστική και ρεαλιστική απάντηση.

Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι της ιστορίας. Ήταν Τετάρτη 25 Μαρτίου, ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Από το πρωί το νησί το είχε κυριεύσει ο γνωστός σορόκος των 7 μποφόρ. Στο πέλαγος. Γιατί στο λιμάνι, εξ’αιτίας των βουνών στη νότια πλευρά του νησιού, δημιουργείται καταβάτης και ανεβάζει τον άνεμο στα 9 μποφόρ. Ακριβώς οι ίδιες συνθήκες που επικρατούν στην Τήνο δηλαδή. Η παρέλαση έγινε μετά κόπων και βασάνων, εξαιτίας του αέρα, και λίγο πριν ξεσπάσει η μπόρα (δυναμώματα την λένε εδώ στο νησί) που θα επιβεβαίωνε πως «και το βράδυ έτσι θα κυλήσει».

Περισσότερα, στο πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Βασίλη Διαμαντίδη, μπορείτε να διαβάσετε στο www.ribandsea.com

Επίσης μπορείτε να διαβάσετε και την απάντηση του Ιωσήφ Παπαδόπουλου στο άρθρο του Βασίλη Διαμαντίδη εδώ.